تبلیغات
جلال مظلوم شعر روستا - دامغان
جلال مظلوم شعر روستا
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من

    بسمـــه  تعالــی

                 سفری داشتم به دامغان شرح آن دهم چه عالی

بهر کار رفته بودم گرتوبیکاری وبالی   

                مروری می کنم شرح سفر راشعرگونه

که تابرجانماند پرسشی حرفی سوالی

                پی  احداث یک سالن زنوع مرغداری

که تامحفوظ ماند مرغ ازچنگ شغالی  

               یکی سالن به ابعاد حدود هفده دربیست

که سقف ضربیش اجرا نمودم باستانی وهلالی

               مصا لح خوب وسرشار وفراوان

عجب خاکی عجب آجرسفالی

               ولی درحق سیمان ظلم می شد

چرا که ماسه هاشان نیست مالی

                به روستایی شدیم ساکن به نام صیدآباد

میان خانه های گنبدی دریک حوالی

                زصیدآباد وخانه تامحل کار شاید

دو فرسنگ راه بودا احتمالی

               نبود ازبهر ما این بُعد مشگل

که آسان کرده خودروجمله نقل وانتقالی

              زصاحب کار اگر احوال خواهی

نباشدبهرتفصیلش مجا لی

            سه تن باهم شریک وخویش بودند

که تابرهم زنند ما ل ومنالی

            یکی نامش حسین آن یک حسن بود

واما سومی چون من جلالی

           کمی هم بشنو ازمعمار باشی

که داءم پُز میداد باجیب خالی

          اگرچه صاحب خُلق خوشی بود

ندیدم هم چو اودربی خیالی

          حسین راستین فرزند قاسم

کمی چاق وتُپل صاحب جمالی

          الم می شد بساط چای هر روز

با یک کتری سیاه دود مالی

          که برروی اجاق آبش بجوشید

با قدری هیزُم وسیخ وسُخالی

          غنیمت کتریی مذکور اندرآن بیابان

دراین باره بود ضرب المثالی

          نهارو چاشت را ادغام کردیم وخلاصه

که مرسوم است این برنامه آنجا دیرسالی

          زبس خوردیم آنجا هلوا ارده

زگرمی صورتم شد خال خالی

           لذیذ وبی نظیرنان محلیش

که پخت همچو نان درمشهداست امرم محالی

            به مالطف فراوان می نمودند

به نسبت مردمان آن اهالی

           رؤف ومهربان اهل رفاقت

صدیق وصاحب فضل وکمالی

          شده یک خاطره شبها صید آباد الحق

صفای کرسی وضرب کمانچه جایتان جداًخالی

           پی احوال پرسی می زدم زنگی به مشهد

که تاجویا شوم از خانه واهل وعیالی

           سفا رش می نمودم همسرم را

که ازهجر وفراغ من ننالی

           من اینجا سالم وسرحال وشادم

نمی باشد به لطف حق ملالی

          نهایت شد تمام آن کار و وصفش

ولی شعرم بماند چون نهالی

 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
شنبه 17 اردیبهشت 1390
دوشنبه 9 مرداد 1396 09:17 ب.ظ
I love reading through an article that can make people think.
Also, thank you for allowing for me to comment!
دوشنبه 25 اردیبهشت 1396 07:23 ق.ظ
Do you mind if I quote a couple of your articles as long as I provide
credit and sources back to your blog? My website
is in the exact same area of interest as yours and my users would
certainly benefit from some of the information you present here.

Please let me know if this okay with you. Many thanks!
پنجشنبه 31 فروردین 1396 08:48 ق.ظ
Hello to every one, it's truly a nice for me to pay a quick visit this
site, it includes precious Information.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی